 |
  |
 |
Własności higieniczne
 |
| TRIKLOSAN w formie BACTRONU |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
|
| |
|
|
| |
| |
| |
| |
| |
Realizacje
|
Do pobrania
|
|
|
 |
|
 |
 |
| Strona główna / Biosan / Własności higieniczne - TRIKLOSAN w formie BACTRONU |
  |
Bactron jako nośnik TRIKLOSANU jest skuteczny wobec dużej grupy bakterii gram dodatnich i gram ujemnych oraz pleśni i drożdży.
Mechanizm działania:
W będących w użyciu stężeniach triklosan działa jako biocyd o złożonym oddziaływaniu nacelowanym na cytoplazmę i błonę komórkową.[4] Natomiast w niższych stężeniach triklosan działa bakteriostatycznie, co oznacza, że atakuje bakterie głównie poprzez hamowanie syntezy kwasów tłuszczowych.
Triklosan wiąże się do bakteryjnego enzymu będącego nośnikiem reakcji enolowo-acylowej redukującej proteiny (ENR), który jest kodowany przez gen FabI. Związanie to upodabnia enzym do nikotynamido-adenino-dwunukleotydu (NAD+). Prowadzi to do powstania stabilnego trójczłonowego kompleksu ENR-NAD+-triklosan,
który jest niezdolny do udziału w syntezie kwasów tłuszczowych. Kwasy tłuszczowe są niezbędne do odtworzenia lub budowy błon komórkowych. Ludzie nie posiadają enzymu ENR i dlatego nie są narażeni na to zagrożenie. Tylko bardzo nieliczne gatunki bakterii mogą nabyć niewielką oporność na triklosan z powodu
mutacji FabI, co obniża oddziaływanie triklosanu na wiązanie ENR-NAD+, a co stwierdzono w przypadku szczepów Escherichia coli i Staphylococcus aureus.[5][6]
Inną drogą tych bakterii do nabycia niewielkiej oporności na triklosan jest nadmierna aktywność genu FabI.[7] Niektóre bakterie mają wrodzoną oporność na triklosan, jak np. Pseudomonas aeruginosa, które posiadają złożone mechanizmy efektywnego usuwania triklosanu z wnętrza komórki.[8] Inne bakterie, jak niektóre z rodzaju Bacillus mają geny alternatywne do FabI (FabK),
z którymi triklosan nie wiąże się i dlatego są na niego mało wrażliwe.
TRIKLOSAN w składzie Bactronu w farbach BIOSAN
Bactron jest dodawany do fazy wodnej (ciekła farba) zawierającej żywicę, pigment i rozcieńczalnik (woda w przypadku Biosanu).
Żywica i pigmenty w ciekłej farbie są otaczane i częściowo penetrowane przez Bactron, który wykazuje pewne podobieństwo do polimeru. Dlatego Bactron jest integralną częścią ciągłej powłoki malarskiej.
Bactron przenika przez powłokę zgodnie z (chronioną patentem) technologią, zachowuje wystarczającą mobilność wewnątrz suchej powłoki, by móc dyfundować na powierzchnię lub w inne obszary powłoki,
które zostały usunięte z powodu zużycia lub uszkodzeń mechanicznych. Droga którą Bactron jest wprowadzany do produktu bazowego i jego zdolność do "doładowania" pożądanych obszarów czyni go wyjątkowo skutecznym w zwalczaniu mikroorganizmów (patrz załącznik 2)
Efektywność antybakteryjna Bactronu w BIOSANIE została pokazana w dwóch eksperymentach przeprowadzonych przez niezależne autoryzowane laboratorium mikrobiologiczne DEFRA:
1/ 24-godzinny test Halo dla Staphylococcus aureus ATCC 6538 z zastosowaniem metody testowania opartej na AATCC 90:
Efektywność Bactronu w Biosanie została wykazana ilościowo w 24-godzinnym teście halo. W tym teście dwie próbki w kształcie krążka pomalowane tą samą farbą bazową zostały umieszczone na płytkach Petriego, zawierających pożywkę agarową z posiewem bakterią Staphylococcus aureus. Próbka farby B zawierała Bactron, próbka farby A pozostawała jako kontrolna (próbka odniesienia).
Test Halo
Próbka farby B: Zawierająca Bactron.
Próbka farby A: Nie modyfikowana kontrolna.
Po 24 godzinach inkubacji strefa wolna od Staphylococcus aureus powiększyła się znacznie wokół próbki B. Ta strefa zaniku lub "halo" jest jakościowym przedstawieniem antybakteryjnej efektywności Bactronu w porównaniu z próbką A.
2/ 7-dniowy test aktywności bakteriobójczej dla Staphylococcus aureus ATCC 6538 z zastosowaniem metody testowej opartej na AATCC 100:
W tym teście dwie próbki w kształcie krążka pomalowane tą samą farbą bazową zostały zaszczepione ciekłą kulturą zawierającą 560.000 jednostek CFU bakterii Staphylococcus aureus.
Próbka farby B zawierała Bactron, próbka farby A pozostawała jako kontrolna (próbka odniesienia). Ilość jednostek CFU bakterii była liczona w przedziałach po 24 godzinach, po 72 godzinach i po 7 dniach od zaszczepienia.
7-dniowy test aktywności bakteriobójczej dla Biosanu Ultra
| Produkt |
Ilość jednostek CFU wyrażanych liniowo |
Ilość jednostek CFU wyrażanych indeksowo |
Ilość jednostek CFU wyrażanych logarytmicznie |
| Biosan Ultra z Bactronem @ 24h |
94.000 |
9,4 x 104 |
4,97 |
| Próbka odniesienia @ 24h |
100.000 |
1,0 x 105 |
5 |
| Biosan Ultra z Bactronem @ 72h |
360 |
3,6 x 102 |
2,56 |
| Próbka odniesienia @ 72h |
18.000 |
1,8 x 104 |
4,26 |
| Biosan Ultra z Bactronem @ 7 dni |
<10 |
<10 |
<1 |
| Próbka odniesienia @ 7 dni |
7.100 |
7,1 x 103 |
3,85 |
Biosan Ultra.: Graficzne przedstawienie 7-dniowego testu aktywności bakteriobójczej dla Staphylococcus aureus ATCC 6538 z zastosowaniem metody testowej opartej na AATCC 100:
Eksperyment wykazał, że po początkowych 48 godzinach 99% bakterii zostało zabitych przez próbkę zawierającą Bactron, przy zmniejszeniu się ich z 560.000 do około 5000 jednostek CFU.
Po 7 dniach bakterie nie zostały wykryte na próbce zabezpieczonej Bactronem, podczas gdy na próbce niezabezpieczonej obecne były nadal znaczące ilości potencjalnie chorobotwórczych bakterii.
Na podstawie wyników tego eksperymentu można stwierdzić, że po 7 dniach Biosan Ultra posiadający antybakteryjną ochronę poprzez obecność w nim Bactronu powodował redukcję ilości bakterii w skali logarytmicznej na poziomie 4,75.
Dla porównania, na próbce niezabezpieczonej redukcja ilości bakterii wyniosła w skali logarytmicznej mniej niż 2.
Wyniki te pozwalają stwierdzić, że "antybakteryjnie modyfikowany produkt (Biosan z Bactronem) wykazuje znakomitą aktywność bakteriostatyczną i bakteriobójczą", co zostało potwierdzone przez autoryzowane laboratorium mikrobiologiczne DEFRA, upoważnione do przeprowadzenia niezależnych testów Biosanu.
Bibliografia
- Russel AD (2004). "Whither triclosan?". J. Antimicrob. Chemother. 53 (5): 693-5.doi:10.1093/jac/dkh171. PMID 15073159.
- Heath RJ, Rubin JR, Holland DR, Zhang E, Snow ME, Rock CO (1999). "Mechanism of triclosan inhibition of bacterial acid syntesis". J. Biol. Chem. 274 (16): 11110-4 PMID 10196195.
- Fan F, Yan K, Wallis NG, et al (2002). "Defining and combating the mechanism of triclosan resistance in clinical isolates of Staphylococcus aureus". Antimicrob. Agents Chemother. 48 (1): 3343-7. PMID 12384334.
- Slater-Radosti C, Van Aller G, Greenwood R, et al (2001). "Biochemical and genetic charakterization of the action of triclosan on Staphylococcus aureus". J. Antimicrob. Chemother. 48 (1): 1-6. PMID 11418506.
- Chuanchuen R, Karkhoff-Schweizer RR, Schweizer HP (2003). "High-level triclosan resistance in Pseudomonas aeruginosa is solely a result of efflux". American journal of infection control 31 (2): 124-7. PMID 12665747.
 |
 |
|
